FRANJEVAČKIM PROVINCIJALIMA I KUSTOSIMA OFM U EUROPI – UFME PORUKA PREDSJEDNIKA UFME O USKRSU 2020.

USKRS
tra 09 2020 Miriam

FRANJEVAČKIM PROVINCIJALIMA I KUSTOSIMA OFM U EUROPI – UFME

PORUKA PREDSJEDNIKA UFME O USKRSU 2020.

 

Draga braćo provincijalni ministri i kustosi,
draga braćo franjevci u Europi,
braćo i sestre.

Naša Unija – UFME OFM već dva desetljeća govori o svojemu projektu Europa. Mnogo je pothvata u svim vidovima u našim provincijama i kustodijama po Europi. A tako je bilo stoljećima prije nas. Zapravo, od samih milosnih početaka otkad nam je Evanđelje postalo forma vitae u bratskome poslanju. Prisjetimo se franjevačke prošlosti Europe. Kako su se brzo Cis i Transmontanija razvile u respektabilne franjevačke zajednice još za života našega Serafskog oca, pokazujući radost i  međusobno ohrabrenje (usp. PPr, 6). Već od ranoga 13. stoljeća znameniti su franjevci bilježili Europu svojim duhom, radom, intelektom, svojim prokušanim i čistim riječima, na korist i izgradnju naroda (usp. PPr, 9). Braća su odmah prepoznala Franjinu izvanrednu ljubav za „pisane božanske riječi“, a iz te ljubavi rođena su brojna slavna sveučilišta diljem Europe, obilježena imenima kao što su Aleksandar Haleški, Bonaventura iz Bagnoregija, Pietro di Giovanni Olivi, Duns Scot, William Ockham, i toliki drugi.

U našoj franjevačkoj tradiciji teologija je mudrost. I to ona mudrost koja nam pomaže da iskustvo milosti postane snaga za život i preobrazbu svijeta osobito u njegovim nedaćama. Stoga, kada je Europa bivala pred svojim litostratosima, kada je bila vezana uza stup i bičevana, kada je ustrajavala na tolikim svojim križnim putovima i kalvarijama, uvijek je tu bio i Manji brat. Na koljenima klečao i molio za svoju Europu. Franjevci su svojom žrtvom proživljavali kataklizme, davali nebrojene živote, zbrajali onaj proročki broj od stotinu četrdeset i četiri tisuće, koji su svoje haljine bijelili u krvi svoga Spasitelja.

Jesmo li posustali?! Ideali?! Samo Pravilo ili Pravilo i život?! Možda smo se odviše prepustili i pomislili da sve što se u povijesti rađa u nekomu trenutku i umire?! Znam da je mnoge od nas životno ranio koronavirus. Naše zajednice, obitelji i prijatelje. Teško je. Strah od nepoznatoga i neizvjesnog, strah od osamljenosti, strah od smrti, strah od sebe samih. Ne znati kada ćemo ponovno vidjeti svoje bližnje, pa čak i kada ćemo se ponovno moći bezbrižno rukovati s poznanikom kojeg nismo odavno vidjeli. Sjetimo se da u maloj Sijenskoj oporuci Franjo piše ondašnjoj braći Reda, ali i braći koja će doći do svršetka svijeta. On nam i danas nudi svoj blagoslov.

Povijest naše karizme i Franjin blagoslov uče nas ovomu: kleknemo li pozorno pred Svetohranište ili križ Gospodinov, vidjet ćemo da u nama ima mnogo snage. Jer je to Njegov dar (usp. 2Tim 1,7). S tom se snagom možemo dignuti poslije svakoga pada i ponovno krenuti.

Nikad, možda, kao u ovome vremenu pandemije nismo stajali ujedinjeni – zajedno s čitavim svijetom – u molitvi. Neka ovo postane naš najvažniji projekt i putokaz. Kleknimo pred križ Gospodinov, iskažimo štovanje i čast euharistijskomu Sakramentu, poklonimo se  i molimo. Stari i mladi. Oni narušenoga zdravlja i oni zdravi. Usmjerimo sve ovo vremenito na duh svete molitve i pobožnosti.

Bio je petak i jedan je čovjek molio sam na Trgu svetoga Petra na kojemu nikada nitko u povijesti sam ne bijaše. A u njega su bile uprte oči cijeloga svijeta. Iza svakoga osvijetljenog prozorskog okna nazirali su se obrisi obitelji, stisnutih jedni uz druge i očiju i misli uprtih na taj trg, u toga čovjeka, u taj tračak nade koji nam je pružao. Naš papa Franjo! Svi odvojeni jedni od drugih, a nikada u većemu zajedništvu. Svi braća, svi ljudi svijeta, svi Božja djeca. Svi ponizni i ustrajni u istoj misli. Kao goruščino zrno kada bi vjere imali, rečeno nam je davno. Zbrajamo sada i množimo sva naša sitna, životna, goruščina zrna, sve naše tihe i male molitve i sva naša htijenja i želje. Pomozi nam, Gospodine, napokon cijeli svijet zajedno moli. Usliši nas, Gospodine…

Koliko smo samo puta ovih dana čuli riječ izolacija…? Kako to može biti teško, mnogima neizdrživo… obitelji, prijatelji, bližnji, naše redovničke zajednice… Naš život satkan je od susreta, a znamo i uviđamo da taj isti susret može biti smrtonosan i nama i drugomu, veli ovih dana jedan redovnik… A proljeće buja. Život raste. Bez obzira na to što je naš naoko stao. Prazne crkve, mjesta molitve, ulice i trgovi, tolika posebna mjesta koja nam mnogo znače. Tek sada vidimo koliko nam to nedostaje.

No izolacija ima još jedan naboj: koliko smo god više izolirani, to smo i još više bliže onima koje volimo, onomu što nam je sveto. Možda nam je mnogima i jedina prigoda u ovo vrijeme spoznati što znači osamiti se, povući se iz svijeta, što znači izolirati se. Toliko smo ponavljali o tome „izlasku iz svijeta“ o „osami“ o „samotništu“. Pravili smo planove i oni su propadali i prije nego što su zaživjeli. Zašto?! Možda i zato jer nismo iskreno i dušom otišli iz svijeta. Ostavili ga. Izolirali se. U toj se izolaciji na koljenima i pred križem spojili i jedno postali s Gospodinom. I preko Njega jedno sa svima koje imamo u srcu i duši, sa svim što čovječnije želimo, što smo zavjetovali.

Sjetimo se samo La Verne i svetoga Franje – danima je sam na rubu ambisa, ostavljen pustoj želji da oćuti „dio one boli koju je On imao na križu“. Ta njegova osama, ta žarka molitva i to danonoćno klečanje na koljenima donosilo je spajanje s Bogom, spoj s cijelim svijetom, spoj sa svakim bratom i svakom sestrom, što mu podaruje onaj božanski atribut alter Christus. Naš se utemeljitelj toliko sjedinio s Kristovom mukom da je, predajući se Kristu potpuno, sam postao Kristovo djelo, ne svoje.

Koliko god moglo zvučati oporo, i u prvi mah neshvatljivo, Isus je bio prepušten izolaciji, odvojenosti, osamljenosti, ostavljenosti i smrti. I tu se dogodio život! Novi život. Uskrsli! Osjetio je sveti Franjo da je ono Djetešce iz Betlehema – Greccia, i onaj Patnik na Kalvariji – La Verni bio izoliran, „odijeljen“. Koliko se Isus na križu osjetio izoliranim i ostavljenim da je čak kriknuo: „Bože moj, Bože moj, zašto si me ostavio?!“ On, Spasitelj svijeta, bez ikakva kontakta, u socijalnoj distanci, prikovan na križu!

Koliki i danas vape i viču sa svojih križeva. Sigurno ih i vi poznajete. Osamljeni, prepadnuti, lišeni od svih. Nadahnuće nam moraju biti baš ti patnici na respiratorima, koji u dubokoj tjeskobi i svjesni da umiru, svom dušom grle svoga Oca, mole Ga da ih ne ostavi. Puni straha žele posljednjim atomom snage u duhu zagrliti svoju majku, oca, suprugu, dijete, djevojku, mladića, prijatelja. Oni su nam, poštovana braćo, iskrena i aktualna prigoda pokrenuti projekt koji će sličiti na sv. našega oca Franju. Pa njegovo se obraćenje dogodilo baš iz toga susreta s čovjekom koji pati, ostavljenim čovjekom, čovjekom punim tjeskobe, straha i gledanja smrti u oči – gubavcem. Sv. je Franjo sa svojom braćom išao u njihova naselja i donosio im hranu, njegovao ih, progovarao riječ utjehe, s njima se u zadnjim časovima njihove tjeskobe družio. Životno je htio biti u Isusovu poistovjećenju s njima jer „oboljeh i pohodili ste me“ (Mt 25, 36).

U ovo vrijeme svoju samoću, u svekoliku izolacionizmu, nastajuće suzbijanje i nemogućnost kontakta prikaži Isusu! Vijesti prenose da je u jednoj našoj europskoj pokrajini starac svećenik došao na intenzivni odjel s Biblijom u ruci. Znao je da je teško i nasmrt bolestan. Išao je od umirućega do umirućeg, dokle je god mogao, i čitao mu retke Biblije držeći ga za ruku. Liječnici, koji su već zaboravili na svoja krštenja, prve pričesti i sv. krizme zavoljeli su svoga bolesnog starog duhovnika. I kažu, kada je umro uzeli su njegovu i našu Knjigu nad knjigama i nastavili čitati umirućima, sve kako ne bi na odjelu intenzivne njege zamuknuo glas nade. 

Jer, u ovome vremenu strahota, ova bogoslovna krepost nade prosijeva posebnim snopovima svjetla. Nadati se da će se na naše trgove vratiti život. Da će zveckati potplati cipela po vrelim ulicama i da će smijeh ponovno dopirati s uglova i parkova. I naše će crkve ponovno biti pune. I s ushitom i uzbuđenjem odgovarat ćemo „... i s duhom tvojim“ i stisnuti ruku osobe pored sebe i zahvaliti Gospodinu što smo živi i što smo tu.

Isus se prije svoje muke povukao u osamu, ostavio sve da bi bio s Ocem nebeskim. I, ako je igdje osim u Očenašu svoga Oca nazvao Abba – Tatom, onda je to učinio u Getsemaniju, znojeći se te noći krvavim znojem, uz romon potoka Cedrona. Petar, Ivan i Jakov su spavali. Bili su u nekoj svojoj izolaciji. Pozivao ih je da mole i budni budu. Ta ga je izolacija u Getsemaniju okrijepila za sve ono što se toga petka dogodilo.

Molimo i Mariju, Odvjetnicu i Zagovornicu našega Reda, Žalosnu Majku, koja je u suzama gledala svoga Sina izdvojenog od sviju, neka svrne svoj majčinski pogled na toliku svoju izoliranu djecu koja trpe. A povijest bilježi tolike tužne i ucviljene majke na nedužnu  putu, prateći krvave tragove svoje djece. U Zagrebu, Hrvatska, gdje je gotovo urušena središnja crkva i samostan naše zagrebačke provincije, u rano jutro četvrte korizmene nedjelje (22. 3. 2020.) gledali smo nezaboravan prizor majki koje su istrčale iz zagrebačke bolnice na ulicu sa svojom tek novorođenom dječicom u naručju. Potres! Uplakane i uplašene! Marija je uvijek s onima koji pate, posebno s majkama. Pridružimo se Blaženoj Djevici i s njom susretnimo na križnomu putu sve koji nesnosno pate pod svojim križevima. Do uspona prema vrhu. Kristu Spasitelju.

Krist iz naših umiranja je i Krist naših uskrsnuća! Slijedimo stope Njegova života, muke, smrti i uskrsnuća. Ne neke druge. Neka se uskrsni pjev „Aleluja“ dogodi s puno svjetlosti, u svoj snazi uskrsnuća, usred svih boli, bijeda i tragedija našega svijeta!

Braćo, vama, našim franjevačkim obiteljima i svima onima s kojima dijelimo prostor i vrijeme, sretan Uskrs!

Fra Miljenko Šteko, predsjednik UFME

 

AI PROVINCIALI E AI CUSTODI FRANCESCANI OFM D’EUROPA – UFME

MESSAGGIO DEL PRESIDENTE DELL’UFME PER LA PASQUA 2020 

 

Cari fratelli ministri provinciali e custodi,
Cari fratelli francescani d’Europa,
Fratelli e sorelle,

Da vent’anni la nostra Unione, l’UFME OFM, parla del «Progetto Europa». Sono tante le iniziative portate avanti in diversi ambiti nelle nostre Province e Custodie d’Europa. Ed è stato così anche nei secoli che ci hanno preceduto, sin da quegli inizi benedetti in cui il Vangelo è divenuto forma vitae nella missione fraterna. Ricordiamo la storia francescana in Europa. Ricordiamo come in poco tempo, all’epoca del nostro Serafico Padre, la Cismontana e l’Ultramontana sono divenute rispettabili comunità francescane che manifestavano gioia e reciproco incoraggiamento (cfr. Rb, 6). Sin dagli inizi del XIII secolo, celebri francescani hanno segnato l’Europa con il loro spirito, il loro operato, il loro intelletto e le loro parole ponderate e caste, a utilità e a edificazione del popolo (cfr. Rb, 9). I fratelli riconobbero subito lo straordinario amore di Francesco per le «parole divine scritte» e da quell’amore nacquero in tutta Europa molte università illustri, che devono il loro nome a figure quali Alessandro di Hales, Bonaventura di Bagnoregio, Pietro di Giovanni Olivi, Duns Scoto, Guglielmo di Ockham, e tanti altri.

Nella nostra tradizione francescana la teologia è sapienza. Ed è quella sapienza che ci aiuta a far sì che l’esperienza della grazia diventi forza per la vita e per la trasformazione del mondo, soprattutto nelle tribolazioni. E così, quando l’Europa si è ritrovata dinnanzi ai suoi litostrati, quando è stata legata alla colonna e flagellata, quando ha resistito alle sue tante Via Crucis e Calvari, era sempre presente il Frate minore che in ginocchio pregava per la sua Europa. I francescani hanno attraversato grandi tribolazioni, hanno dato la vita innumerevoli volte, si sono annoverati tra coloro che hanno reso candide le loro vesti col sangue del Salvatore, unendosi a quel numero profetico dei centoquarantaquattromila.

Ci siamo stancati? I nostri ideali? Soltanto la Regola o la Regola e la vita? Ci siamo forse adagiati un po’ troppo e abbiamo pensato che ogni cosa nella storia così come nasce in un momento muore? So che il coronavirus ha segnato fortemente la vita di molti di noi, le nostre comunità, le nostre famiglie e i nostri amici. È difficile... La paura dell’ignoto e dell’incerto, la paura della solitudine, la paura della morte, la paura di se stessi. Non sapere quando potremo rivedere i nostri cari, non sapere quando potremo tranquillamente stringere di nuovo la mano a un conoscente che non vediamo da tempo. Ricordiamoci del piccolo Testamento di Siena: in esso Francesco si rivolge non solo ai frati che erano allora nell’Ordine ma anche a tutti coloro che vi sarebbero entrati sino alla fine del mondo. Pertanto anche a noi oggi dà la sua benedizione.

La storia del nostro carisma e la benedizione di Francesco ci insegnano una cosa: se con consapevolezza pieghiamo le ginocchia davanti al Tabernacolo o alla croce di Cristo, scopriremo in noi tanta forza che è dono Suo (cfr. 2 Tim 1,7). Con questa forza possiamo rialzarci dopo ogni caduta e ripartire.

Forse non siamo mai stati così uniti nella preghiera, insieme a tutto il mondo, come in questo tempo di pandemia. Possa ciò divenire il nostro progetto primario e la nostra guida. Inginocchiamoci ai piedi della croce di Nostro Signore, manifestiamo rispetto e onore al Santissimo Sacramento, adoriamo e preghiamo. Grandi e piccoli. Ammalati e sani. Orientiamo tutte le cose temporali allo spirito della santa orazione e devozione.

Era venerdì e un uomo ha pregato da solo in piazza San Pietro, dove nessuno mai era rimasto solo. E su di lui erano puntati gli occhi di tutto il mondo. Dietro ogni finestra illuminata si potevano intravedere le famiglie, i cui membri, stretti l’uno all’altro, avevano gli occhi e i pensieri fissi su quella piazza, su quell’uomo, su quel barlume di speranza che ci stava donando. Il nostro Papa Francesco! Tutti distanti l’uno dall’altro ma mai così vicini... Tutti fratelli, tutti uomini del mondo, tutti figli di Dio. Tutti umili e perseveranti nello stesso pensiero. Se aveste fede quanto un granello di senape... ci è stato detto. Sommiamo e moltiplichiamo in questo momento tutti i nostri piccoli granelli di senape, tutte le nostre più piccole e silenziose preghiere, tutti i nostri desideri e volontà. Aiutaci, Signore, finalmente il mondo intero prega insieme. Ascoltaci, Signore...

Quante volte abbiamo sentito in questi giorni la parola «isolamento»! Com’è difficile tutto questo! Per molti è insostenibile... Le famiglie, gli amici, i vicini, le comunità religiose... La nostra vita è intessuta di incontri, ma sappiamo e comprendiamo che ora un incontro può essere fatale per noi e per gli altri, come ha detto in questi giorni un religioso... E la primavera fiorisce. La vita va avanti. Anche se apparentemente la nostra vita si è fermata. Sono vuote le chiese, i luoghi di preghiera, le strade e le piazze, tanti posti per noi significativi. Solo ora capiamo quanto ci mancano.

Tuttavia l’isolamento ha un altro aspetto: più siamo isolati, più siamo vicini alle persone che amiamo, a ciò che per noi è sacro. Forse per molti di noi in questo periodo è un’occasione unica conoscere che cosa significa stare in solitudine, ritirarsi dal mondo, che cosa significa isolarsi. Quante volte abbiamo parlato di «uscita dal mondo», «solitudine», «vita solitaria». Abbiamo fatto programmi che però sono falliti ancor prima che provassimo a realizzarli. Perché? Forse perché non ci siamo allontanati dal mondo con sincerità di cuore. L’abbiamo lasciato. Ci siamo isolati. In questo isolamento, in ginocchio e davanti alla croce ci siamo uniti a Gesù e siamo diventati una cosa sola con Lui. E attraverso di Lui una cosa sola con tutti coloro che portiamo nel cuore e nell’anima, con tutto ciò che più umanamente desideriamo, di cui abbiamo fatto voto.

Pensiamo alla Verna e a San Francesco: per giorni rimase solo sull’orlo di un dirupo, abbandonato al pio desiderio di sentire parte del dolore da Lui provato sulla croce. Quella sua solitudine, quella sua fervente preghiera e quel suo inginocchiarsi giorno e notte portarono a un’unione con Dio, a un’unione con tutto il mondo, a un’unione con ogni fratello e sorella, cosa che gli conferì quell’attributo divino di alter Christus. Il nostro fondatore si unì talmente alla Passione di Cristo che, abbandonandosi pienamente a Lui, divenne egli stesso opera di Cristo, e non opera sua.

Per quanto possa sembrare forte, e lì per lì incomprensibile, Gesù fu lasciato in preda all’isolamento, alla separazione, alla solitudine, all’abbandono e alla morte. Ed ecco la vita! Una nuova vita! Il Risorto! San Francesco intuì che il Bambino di Betlemme-Greccio e Colui che patì sul Calvario-La Verna era isolato, “separato”. Sulla croce Gesù si sentì talmente solo e abbandonato che emise un grido: «Dio mio, Dio mio, perché mi hai abbandonato?». Lui, il Salvatore del mondo, privato di qualsiasi contatto, tenuto a distanza, inchiodato alla croce!

Quanti anche oggi emettono grida e lamenti dalle loro croci! Sicuramente anche voi conoscete qualcuno. Persone sole, spaventate, senza nessuno. Dobbiamo lasciarci ispirare proprio da questi ammalati che soffrono, attaccati ai respiratori, e che nella profonda angoscia in cui si trovano e nella consapevolezza di avvicinarsi alla morte, abbracciano con la loro anima il Padre, supplicandolo di non abbandonarli. Pieni di paura, con le ultime forze che restano loro, desiderano abbracciare spiritualmente la propria madre, il padre, il marito, la moglie, i figli, il fidanzato, la fidanzata, gli amici. Queste persone, venerati fratelli, rappresentano per noi un’occasione autentica e attuale per dare avvio a un progetto che sarà affine al nostro santo padre Francesco. La sua conversione ha avuto inizio proprio dall’incontro con un uomo sofferente, un uomo abbandonato, un uomo pieno di angoscia e paura, un uomo che si trovava di fronte alla morte: un lebbroso. San Francesco insieme ai suoi fratelli andava dai lebbrosi e portava loro da mangiare, li curava, rivolgeva loro parole di conforto, stava con loro negli ultimi momenti di agonia. Riconosceva in loro Gesù e voleva essere accanto a loro perché «[ero] malato e mi avete visitato» (Mt 25,36).

In questo tempo presentiamo a Gesù la nostra solitudine in questo isolazionismo generale, l’emergente soppressione e l’impossibilità di qualsiasi contatto. È stata data la notizia di un anziano sacerdote qui in Europa che è entrato in terapia intensiva con la Bibbia in mano. Sapeva che la situazione era grave e che la malattia l’avrebbe portato alla morte. Fino a quando gli è stato possibile, ha visitato i moribondi, leggendo loro passi della Bibbia e tenendoli per mano. I medici, ormai dimentichi del loro Battesimo, Prima Comunione e Cresima, si sono affezionati all’anziano sacerdote ammalato. Raccontano che, dopo la sua morte, hanno preso il suo e nostro Libro dei libri e hanno continuato a leggerlo ai moribondi per far sì che in terapia intensiva non si spegnesse la voce della speranza.

Perché in questo tempo di orrore, la virtù teologale della speranza risplende di fasci di luce speciali. Speranza che nelle nostre piazze ritorni la vita, che si torni a sentire il rumore delle suole delle scarpe nelle vie brulicanti e che giungano di nuovo le risate dagli angoli delle strade e dai parchi. E le nostre chiese saranno di nuovo piene. E con ardore ed entusiasmo risponderemo “E con il tuo spirito”, stringeremo la mano alla persona accanto a noi, ringrazieremo il Signore di essere vivi, di essere lì presenti.

Prima della Sua passione, Gesù si ritirò in un luogo solitario e lasciò tutto per stare solo con il Padre celeste. E fu proprio nel Getsemani, oltre che nella preghiera del Padre nostro, che Gesù chiamò il Padre Suo «Abbà, Padre». Lì, al suono del ruscello del Cedron, sudò sangue. Pietro, Giacomo e Giovanni dormivano. Erano in un certo senso isolati. Gesù li invitò a vegliare e pregare. L’isolamento nel Getsemani lo rese forte per tutto quello che sarebbe accaduto quel venerdì.

Rivolgiamo la nostra preghiera anche a Maria, Avvocata e Patrona del nostro Ordine, la Madre Addolorata, che in lacrime guardava suo Figlio allontanato da tutti. Volga il suo sguardo materno ai suoi tanti figli isolati che soffrono. La storia registra tante madri tristi e afflitte che, pur senza colpa, si sono ritrovate a seguire le orme insanguinate dei loro figli. A Zagabria, in Croazia, dove sono quasi crollati la chiesa centrale e il monastero della nostra provincia zagabrese, nelle prime ore del mattino della quarta domenica di Quaresima (22 marzo 2020), abbiamo assistito alla scena indimenticabile delle madri che uscivano di corsa dall’ospedale di Zagabria e si precipitavano in strada portando in braccio i loro bimbi appena nati. Il terremoto! Spaventate e in lacrime! Maria è sempre accanto a chi soffre, in modo particolare alle madri. Uniamoci alla Beata Vergine Maria e con lei, lungo la via della croce, andiamo incontro a tutti coloro che soffrono sotto l’insostenibile peso delle loro croci. Fino ad arrivare in cima. A Cristo Salvatore.

Il Cristo delle nostre morti è anche il Cristo delle nostre risurrezioni. Seguiamo le orme della Sua vita, passione, morte e risurrezione. Non altre orme. Il canto pasquale dell’Alleluia giunga con tanta luce, in tutta la sua forza di risurrezione, in mezzo a tutti i dolori, le miserie e le tragedie del nostro mondo!

Fratelli, a voi, alle nostre famiglie francescane e a tutti coloro con cui condividiamo spazio e tempo, auguro una Buona Pasqua!

Fr. Miljenko Šteko, presidente dell’UFME

 

TO THE FRANCISCAN PROVINCIALS AND CUSTODES OF EUROPE - UFME

EASTER MESSAGE FROM THE PRESIDENT OF UFME 2020

 

Dear brothers Provincial Ministers and Custods,
dear brother Franciscans in Europe,
brothers and sister,

Our Union – UFME OFM has been talking about its project Europe for two decades already. There has been a lot of undertakings in a variety of aspects within our Provinces and Custodies throughout Europe.  In fact, this is true from our graceful beginnings when the Gospel became the forma vitae in our fraternal mission. Let us remind ourselves of our Franciscan past in Europe. How quickly Cis and Transmontania developed into respected Franciscan fraternities even during our Seraphic father’s lifetime, displaying great joy and mutual encouragement (Rb. 6). As early as the 13th century key Franciscans flooded Europe with their work, intellect, spirit, their tried and pure words, for the benefit and building of the people (Rb. 9). The brothers immediately recognized Francis extraordinary love for “God’s written words”, and from that love sprang numerous universities all across Europe, marked by names such as Alexander of Hales, Bonaventure of Bagnoregio, Pietro di Giovanni Olivi, Duns Scott, William Ockham, and many others.

In our Franciscan tradition theology is wisdom. It is in fact that wisdom which helps us turn the experience of grace into the strength for life and transfiguration of the world, especially in its hardships. That is why, when Europe was on its lithostrotos, when it was tied to the pillar and scourged, when it persevered in so many ways of the cross and Calvaries, the Fraticelli was always there. He knelt and prayed for his Europe. The Franciscans, through their sacrifice, have braved cataclysms, given lives, and added themselves to that prophetic number of one hundred forty-four thousand, who washed their robes in the blood of their Savior.

Have we grown weary? Ideals?! Only the Rule or the Rule and life?! Maybe we have given in too much or started to think that everything that has a beginning in history also has a death?! I know many of us have been deeply wounded by the Coronavirus; our fraternities, families, and friends. It is difficult. Fear of the unknown and unfamiliar, fear of loneliness, of death, and of ourselves. Not knowing when we will see our loved ones again, nor even knowing when we will be able to freely shake hands with someone we haven’t seen in a long time. Let us remember that in the small Sienna Testament Francis writes to the brothers living at the time, but also to all the brothers that will exist till the end of time. Even today he offers us his blessing.

The history of our charisma and the blessing of St. Francis teach us the following: if we kneel carefully before the tabernacle or the cross of our Lord, we will see that we have a lot of strength within us. That is because it is His gift (2Tim 1,7). With that strength we can lift ourselves after every fall and start anew.

Perhaps, never before, as in this pandemic, we haven’t stood united – together with the entire world – in prayer. May this become our most important project and guidepost! Let us kneel before the cross of the Lord, show our veneration and honor to the blessed Sacrament, give ourselves to God and pray. Old and young. Those with health conditions and the healthy. Let us direct everything temporal toward the spirit of prayer and adoration.

It was Friday and one man stood alone in prayer on St. Peter’s Square, where no man in history stood alone. On him was fixed the gaze of the world. Behind every window families, huddled one against each other, transfixed their eyes and minds on that one man, into that speck of hope, which he was offering us. Our Pope, Francis! We stood separated from one another, but never in greater solidarity. All of us brothers, all people of the Earth, all of us God’s children. All of us were humble and persevering in the same mind. Like a mustard seed if we had faith, we were told long ago. Now we count and multiply all of our little, life, mustard seeds, all of our silent and petit prayers along with all of our aspirations and desires. Help us, Lord, finally the entire world is praying together. Hear us, O Lord…

How many times have we, in these days, heard the word isolation...? How difficult that can be, to many unbearable… family, friends, neighbors, our religious communities… Our lives are comprised of encounters, but we know and perceive that those encounters can be deadly to us and to another. One religious exclaimed in recent days “and yet Spring is in full swing.” Life grows, despite that fact that ours seems to have stopped. Empty churches, places of prayer, streets and squares, so many places which mean so much to us. It is only now that we see how much we miss them.

Still, isolation has one more peculiarity: the more we are isolated, the closer we become to those we love, to that which we hold to be sacred. For many this may be the only opportunity to realize what it means to go into solitude, to retreat from the world, what it means to be isolated. We have talked so much about “withdrawing from the world” about “solitude” and “seclusion”. We made plans, and they failed before they even started. Why?! Perhaps, it is because we never honestly left the world. We never left it. We never truly isolated. In that isolation we never really knelt before the cross and became one with the Lord, and through him one with everything else with everyone we carry in our hearts and souls, which we have vowed.

Let us just remember La Verna and St. Francis – for days left alone on the edge of the ambis in order to feel “a part of the suffering that He felt on the cross”. That solitude and passionate prayer as well as his constant kneeling bound him to the Lord, with the world, with every brother and every sister, earning him the title Alter Christus. Our founder bound himself to the Lord’s passion so tightly that, having given himself to Christ completely, he himself became the Lord’s work and not his own.

However pungent it may seem, and at first inconceivable, Jesus was left in isolation, separation, loneliness, abandonment, and death. And that is exactly where life happened! New life! The Resurrection! Francis felt that that child from Bethlehem – Greccio, and the one who suffered on Calvary – La Verna was isolated, “segregated”. How isolated and abandoned must have Jesus felt on the cross that he even cried out “My God, my God, why have you forsaken me?!” He, the Savior of the world, without any contact, socially distanced, nailed to the cross!

How many, even today, plead and cry from their crosses. Surely, you must know them. Alone, scared, deprived of everyone. Our inspiration must come from those suffering on the ventilators, in deep distress and aware that they are dying, cling to their Father, praying that He may not leave them. Filled with fear, with their dying breath they wish to spiritually hug their mother, father, spouse, girlfriend, boyfriend, child, and friend. Respected brothers, they are our true and current opportunity to start a project which will mirror our father, St. Francis. It was precisely his encounter with a man who is suffering, who was abandoned, a man filled with angst, fear and looking death in the eyes – the leper – that started his conversion. Along with his brothers, St. Francis, went into their communities and brought them food, cared for them, and spoke words of comfort, while spending with them their final moments. He longed to be in Christ’s identification with them because “I was sick and you visited me” (Mt 25,36)

In this time let us offer our loneliness, complete isolation, and lack of contact to Jesus! We have heard news that in one of our European regions an older priest arrived at an intensive care unit with a Bible in hand. Knowing that he is terminally ill he went from one dying person to the next, for as long as he could, and read to them verses of the Bible while holding their hand. Medical professionals, long having forgotten, their baptisms, first communions, and confirmations, grew to love their sick and old spiritual father. They say, after his death, they took his, and our, Book of books and continued to read to the dying, so that the words of hope should not perish.

It is in this time of great tragedy that the theological virtue of faith shines forth rays of light. We stand in hope that life shall return to our plazas, that shoe soles will once again ring against our streets, and that once again laughter shall be heard from our parks and street corners. Our churches shall once again be filled, and with joy and adulation we shall once again answer “and with your spirit” and firmly grasp the hands of those sitting next to us while thanking the Lord that we are alive and that we are there.

Before his passion, Jesus, retreated into isolation, and left everything in order to be with the heavenly Father. And if he called his Father, anywhere else except in the Our Father, Abba – Dad it was surely in the garden of Gethsemane, bleeding that night a sweat of blood, along the edge of the brook Cedron. Peter, John and James slept, they were in their own isolation. He kept calling to pray and be vigilant. That isolation in Gethsemane fortified him for everything that took place on that Friday.

We also beseech Mary, advocate and intercessor of our Order, the sorrowful Mother, who watched her Son in tears isolated from everyone, to look with her motherly gaze upon the multitude of her isolated suffering children. History marks a myriad of sorrowful and wounded mothers following the bloodied steps of their children. In Zagreb, Croatia, where the central church was almost completely destroyed, along with the monastery of our brothers from the Province of Zagreb, early in the morning on the 4th Sunday of Lent (March 22nd 2020) we watched an unforgettable scene as mothers ran out of the hospital onto the streets with their newborns in hand. Earthquake! Crying and afraid! Mary is always with those who suffer, especially with mothers. Let us join the Blessed Virgin, and with her meet, on the way of the cross, all those who suffer under their crosses. Let us ascend to the top! To Christ our Savior!

The Christ of our suffering is the Christ of our Resurrection! Let us follow the steps of His life, passion, death and resurrection. May the Easter song of “Alleluia” happen with lots of light, in the full strength of the Resurrection, in spite of all the pain, misery and tragedy of this world!

Brothers, to you, our Franciscan families, and all of those with whom we share space and time, Happy Easter!

Fra Miljenko Šteko, president of UFME

 

A LOS MINISTROS PROVINCIALES Y CUSTODIOS FRANCISCANOS OFM DE EUROPA- UFME

MENSAJE DEL PRESIDENTE DE LA UFME PARA LA PASCUA 2020

 

Queridos hermanos Ministros Provinciales y Custodios,
Queridos hermanos franciscanos de Europa,
Hermanos y hermanas:

Desde hace veinte años, nuestra Unión, la UFME OFM, habla del «Proyecto Europa». Son muchas las iniciativas desarrolladas en distinto ámbitos de nuestras Provincias y Custodias de Europa. Y así ha sido también durante los siglos que nos han precedido, desde aquellos benditos inicios en los cuales el Evangelio se convirtió en forma vitae en la misión fraterna. Recordamos la historia franciscana en Europa. Recordamos cómo en poco tiempo, en la época de nuestro Seráfico Padre, la Cismontana y la Ultramontana se convirtieron en respetables comunidades franciscanas que manifestaban alegría y animación recíproca (cfr. Rb, 6). Desde los inicios del siglo XIII, célebres franciscanos han marcado Europa con su espíritu, su acción, su intelecto y sus palabras ponderadas y castas, para utilidad y edificación del pueblo (Rb, 9). Los hermanos reconocieron enseguida el extraordinario amor de Francisco por las «palabras divinas escritas» y de aquel amor nacieron en todo Europa muchas universidades ilustres, que deben su nombre a figuras como Alejandro de Hales, Buenaventura de Bagnoregio, Pedro de Juan Olivi, Duns Scoto, Guillermo de Ockham, y muchos otros...

En nuestra tradición franciscana la teología es sabiduría. Y es esa sabiduría la que nos ayuda a hacer que la experiencia de la gracia se convierta en fuerza para la vida y para la transformación del mundo, sobre todo en las tribulaciones. Y así, cuando Europa se ha encontrado ante sus litóstrotos, cuando ha sido atada a la columna y flagelada, cuando ha resistido a sus muchos Vía Crucis y Calvarios, estaba siempre presente el Fraile Menor que, de rodillas, oraba por su Europa. Los Franciscanos han atravesado grandes tribulaciones, han dado la vida innumerables veces, se han contado entre aquéllos que han blanqueado sus vestiduras con la sangre del Salvador, uniéndose a aquel número profético de ciento cuarenta y cuatro mil.

Nos hemos cansado? Nuestros ideales? Sólo la Regla o la Regla y la vida?... Quizás nos hayamos establecido demasiado y hayamos pensado que todo en la historia, del mismo modo que nace, en un momento muere?... Sé que el coronavirus ha marcado fuertemente la vida de muchos de nosotros, de nuestras comunidades, de nuestras familias y nuestros amigos. Es difícil... El miedo a lo desconocido y a lo incierto, el miedo a la soledad, el miedo a la muerte, el miedo a nosotros mismos. No saber cuándo podremos ver de nuevo a nuestros seres queridos, no saber cuándo podremos estrechar tranquilamente de nuevo la mano de un conocido a quien no vemos desde hace tiempo. Recordemos el pequeño Testamento de Siena: en él Francisco se dirige, no sólo a los frailes que entonces estaban en la Orden, sino también a todos aquéllos que entrarían en ella hasta el fin del mundo. Por tanto, también hoy nos da su bendición.

La historia de nuestro carisma y la bendición de Francisco nos enseñan una cosa: si con consciencia doblamos las rodillas ante el Sagrario o ante la cruz de Cristo, descubriremos en nosotros tanta fuerza que es don Suyo (cfr. 2 Tim 1,7). Con esta fuerza podemos realzarnos después de cada caída y reanudar el camino.

Quizás no hemos estado nunca tan unidos en la oración, junto con todo el mundo, como en este tiempo de pandemia. Que esto pueda convertirse en nuestro proyecto primero y nuestra guía. Arrodillémonos a los pies de la cruz de Nuestro Señor, manifestemos respeto y honor al Santísimo Sacramento, adoremos y oremos. Grandes y pequeños. Enfermos y sanos. Orientemos todas las cosas temporales al espíritu de la santa oración y devoción.

Era viernes y un hombre ha orado solo en la Plaza de San Pedro, donde nunca nadie había quedado solo. Y sobre él apuntaban los ojos de todo el mundo. Detrás de cada ventana iluminada se podían entrever las familias, cuyos miembros,  unidos el uno al otro, tenían los ojos y los pensamientos fijos en aquella plaza, sobre aquel hombre, sobre aquel destello de esperanza que nos estaba donando. Nuestro Papa Francisco!... Todos distantes los unos de los otros, pero nunca tan cercanos… Todos hermanos, todos hombres del mundo, todos hijos de Dios. Todos humildes y perseverantes en el mismo pensamiento. Si tuvieras fe como un grano de mostaza…, se nos ha dicho. Sumemos y multipliquemos en este momento  todos nuestros pequeños granos de mostaza, todas nuestras plegarias más pequeñas y silenciosas, todos nuestros deseos y voluntades. Ayúdanos, Señor, finalmente el mundo entero ora unido. Escúchanos, Señor…

Cuántas veces hemos escuchado en estos días la palabra «aislamiento»! Qué difícil resulta todo esto! Para muchos es insostenible… Las familias, los amigos, los vecinos, las comunidades religiosas… Nuestra vida está entretejida de encuentros, pero sabemos y comprendemos que ahora un encuentro puede ser fatal para nosotros y para los demás, como ha dicho en estos días un religioso… Y la primavera florece, los lugares de oración, las calles y las plazas, tantos sitios significativos para nosotros. Sólo ahora comprendemos cuánto los echamos de menos.

Sin embargo, el aislamiento tiene otro aspecto: más estamos aislados, más estamos cercanos a las personas que amamos, a lo que para nosotros es sagrado. Quizás para muchos de nosotros este periodo es una ocasión única para conocer lo que significa estar en soledad, retirarse del mundo…, qué significa aislarse. Cuántas veces hemos hablado de «salida del mundo», «soledad», «vida solitaria». Hemos hecho programas que, sin embargo, han fracasado aun antes de que probáramos a realizarlos. Por qué?... Quizás porque no nos hemos alejado del mundo con sinceridad de corazón. Lo hemos dejado. Nos hemos aislado. En este aislamiento, de rodillas y ante de la cruz nos hemos unido a Jesús y nos hemos convertido en una sola cosa con Él. Y, a través de Él, una sola cosa con todos aquéllos que llevamos en el corazón y en el alma, con todo lo que más humanamente deseamos, de lo que hemos hecho voto.

Pensemos en el Averna y en San Francisco: durante días permaneció solo al borde de un precipicio, abandonado al piadoso deseo de sentir parte del dolor experimentado por Él en la cruz. Aquella soledad, aquella ferviente plegaria suya y aquel arrodillarse día y noche le llevaron a una unión con Dios, a una unión con todo el mundo, a una unión con cada hermano y hermana, lo que le confirió el atributo divino de alter Christus. Nuestro fundador se unión se unió talmente a la Pasión de Cristo que, abandonándose plenamente a Él, se convirtió él mismo en obra de Cristo, y no obra suya.

Por cuanto pueda parecer fuerte, incluso incomprensible, Jesús fue dejado como presa al aislamiento, a la separación, a la soledad, al abandono y a la muerte. Y he aquí la vida! Una nueva vida! El Resucitado! San Francisco intuyó que el Niño de Belén-Greccio y Aquel que padeció en el Calvario-La Verna estaba aislado, “separado”. Sobre la cruz, Jesús se sintió talmente solo y abandonado que lanzó un grito: «Dios mío, Dios mío, por qué me has abandonado?». Él, el Salvador de mundo, privado de cualquier contacto, mantenido a distancia, clavado a la cruz!

Cuántos lanzan también hoy gritos y lamentos desde sus cruces! Seguramente también vosotros conocéis alguno. Personas solas, asustadas, sin nadie. Debemos dejarnos inspirar precisamente por estos enfermos que sufren, enganchados a respiradores, y que en la angustia profunda en la que se encuentran y en la consciencia de acercarse a la muerte, abrazan con su alma al Padre, suplicándole que no les abandone. Llenos de miedo, con las últimas fuerzas que les quedan, desean abrazar espiritualmente a su madre, a su padre, al marido, la mujer, a sus hijos, al novio, a la novia, a los amigos… Estas personas, venerados hermanos, representan para nosotros una ocasión auténtica y actual para poner en marcha un proyecto que será afín a nuestro Seráfico Padre Francisco. Su conversión tuvo comienzo precisamente desde el encuentro con un hombre sufriente, un hombre abandonado, un hombre lleno de angustia y miedo, un hombre que se encontraba ante la muerte: un leproso. San Francisco, junto con sus hermanos, iba a encontrar a los leprosos y les llevaba de comer, los cuidaba, les dirigía palabras de sosiego, estaba con ellos en sus últimos momentos de agonía. Reconocía en ellos a Jesús y quería estar a su lado porque «[estaba] enfermo y me habéis visitado» (Mt 25,36).

En este tiempo presentemos a Jesús nuestra soledad en este aislamiento general, la emergente supresión y la imposibilidad de cualquier contacto. Hemos conocido la noticia de un anciano sacerdote aquí en Europa que ha entrado en la U.C.I. con la Biblia en la mano. Sabía que la situación era grave y que la enfermedad lo conduciría a la muerte. Hasta que le fue posible, visitó a los moribundos, leyéndoles pasajes de la Biblia y cogiéndoles de la mano. Los médicos, olvidados su propio Bautismo, Primera Comunión y Confirmación, se encariñaron con el anciano sacerdote enfermo. Cuentan que, después de su muerte, cogieron su y nuestro Libro de los Libros y continuaron leyéndolo a los moribundos para hacer de modo tal que en Cuidados Intensivos no se apagase la voz de la esperanza.

Porque en este tiempo de horror, la virtud teologal de la esperanza resplandece con haces de luz especiales. Esperanza de que en nuestras plazas regrese la vida, que se vuelva a escuchar el rumor de las suelas de los zapatos en las pobladas avenidas y que aparezcan de nuevo las risas en las esquinas de las calles y de los parques. Y nuestras iglesias estarán de nuevo llenas. Y con ardor y entusiasmo responderemos “y con tu espíritu”, estrecharemos la mano a la persona que esté a nuestro lado, agradeceremos al Señor el estar vivos, el estar allí presentes.

Antes de Su pasión, Jesús se retiró a un lugar solitario y dejó todo para estar a solas con el Padre celestial. Y fue precisamente en Getsemaní, además de en la oración del Padre Nuestro, donde Jesús llamó a Su Padre «Abbà, Padre». Allí, bajo el sonido del torrente Cedrón, sudó sangre. Pedro, Santiago y Juan dormían. Estaban en cierto sentido aislados. Jesús les invitó a velar y orar. El aislamiento en Getsemaní lo hizo fuerte para todo aquello que sucedería ese viernes.

Dirijamos nuestra oración también a María, Abogada y Patrona de nuestra Orden, la Madre Dolorosa, que con lágrimas miraba a su Hijo alejado de todos. Dirija su mirada materna a sus muchos hijos aislados que sufren. La historia registra tantas madres tristes y afligidas que, aun sin culpa, se han visto siguiendo las huellas ensangrentadas de sus hijos. En Zagreb, en Croacia, donde casi se han derrumbado la iglesia central y el monasterio de nuestra Provincia, en las primeras horas de la mañana del cuarto domingo de Cuaresma (22 de marzo de 2020), hemos asistido a la inolvidable escena de las madres que salían corriendo del hospital de Zagreb y se precipitaban hacia la calle llevando en brazos a sus hijos recién nacidos. Unámonos a la Bienaventurada Virgen María, y con ella, a lo largo del camino de la cruz, vayamos al encuentro de todos aquellos que sufren bajo el peso insostenible de sus cruces. Hasta llegar a la cima. A Cristo Salvador.

El Cristo de nuestras muertes es también el Cristo de nuestras resurrecciones. Sigamos las huellas de Su vida, pasión, muerte y resurrección… No otras huellas. El canto pascual del Aleluya llegue con toda su luz, con toda su fuerza de resurrección, en medio de todos los dolores, las miserias y las tragedias de nuestro mundo!

Hermanos, a vosotros, a nuestras familias franciscanas y a todos aquellos con los que compartimos espacio y tiempo, os deseo una Buena Pascua!

Fr. Miljenko Šteko, presidente de la UFME

 

Aux provinciaux franciscains et custodes OFM en Europe – UFME

Message du président de l’UFME pour Pâques 2020

 

Chers frères ministres provinciaux et custodes ,
Chers frères franciscains en Europe,
Frères et sœurs,

Notre Union – UFMEOFM parle de son projet Europe depuis déjà deux décennies. Il y a eut beaucoup d’initiatives à tous les points de vue, dans nos provinces et custodies en Europe. Il en a été ainsi pendant des siècles avant nous. En fait, il en est ainsi depuis le commencement quand, dans la grâce, l’Evangile est devenu forma vitae dans notre mission fraternelle. Souvenons-nous du passé  franciscain de l’Europeet comment Cismontana et l’Ultramontana se sont développées en communautés franciscaines respectables au temps de la vie de notre père Seraphique, manifestant joie et encouragement mutuel (voir PPr, 6). Déjà au début du 13 ème siècle de célèbres franciscains ont marqué  l’Europe par leur esprit, leur travail, leur intelligence et par leurs paroles mûries et chastes au profit de la construction  des peuples (voir PPr, 9). Les frères ont tout de suite reconnu l’amour exceptionnel de François pour « la parole Divine écrite », et de cet amour, de nombreuses universités renommées en Europe sont nées, marquées par des noms tels que Alexandre de Halès, Pierre de Jean Olivi, Bonaventure de Bagnoregio, DunsScot, William Ockham et tant d’autres.

Dans notre tradition franciscaine la théologie est sagesse. Cette sagesse  nous aide à ce que l’expérience de la grâce devienne force pour la vie et pour la transformation du monde en particulier dans ses difficultés. C’est pourquoi, quand l’Europe était devant ses litostratos, quand elle était attachée  au pilier de la flagellation, quand elle persévérait sur tant de ses chemins de croix et calvaires, il y avait toujours un frère mineur qui était là. A genoux il priait pour son Europe. Les franciscains, par leurs sacrifices, ont vécu  des cataclysmes, ont perdu de nombreuses vies, ils ont compléter le nombre prophétique de cent-quarante-quatre milles, qui ont blanchis leur robe dans le sang de leur Sauveur.

Nous sommes nous arrêtés? Nos idéaux? La Règle seule ou bien Règle et vie? Avons nous cèdé et pensé que tout ce qui naît dans l’histoire meurt aussi à un certain moment? Je pense que nous sommes nombreux à avoir été  blessés  à  vie par le Coronavirus: pournos communautés, familles et amis;c’est difficile. La peur de l’inconnu et de l’incertain, la peur de la solitude, la peur de la mort, la peur de nous mêmes, ne pas savoir quand est-ce que nous reverrons nos proches, voir même quand est-ce que nous pourrons sans soucis serrer la main d’une connaissance que nous n’avons pas vu depuis longtemps. Souvenons-nous que dans le petit Testament de Sienne François écrit aux frères de l’Ordre de ce lieu, ainsi qu’aux frères qui viendront jusqu’à la fin du monde. Il nous donne sa bénédiction aujourd’hui aussi.

L’histoire de notre charisme et la bénédiction de François nous apprennent ceci: si nous nous mettons à genoux devant le Tabernacle ou devant La Croix du Seigneur, nous verrons qu’il y a beaucoup de force en nous. Car c’est son don (voir 2Tim 1,7). Avec cette force nous pouvons nous relever après chaque chute et repartir.

Peut-être que jamais nous n’avons été unis dans la prière, avec le monde entier, comme en ce temps de pandémie? Que ceci devienne notre projet le plus important, un signe de direction. Agenouillons-nous devant La Croix du Seigneur, vénérons et honorons le Sacrement Eucharistique, prosternons-nous et prions,jeunes et vieux,bien portants et malades. Dirigeons tout ce qui est temporel vers l’esprit de  prière sainte et de dévotion .

C’était un vendredi, un homme priait sur la place St-Pierre où jamais dans l’histoire personne n’a pu être seul. Tous les yeux du monde était fixés  sur lui. Derrière  chaquefenêtre éclairée apparaissaient la silhouette de familles, collés les uns aux autres, les yeux et pensées dirigés vers cette place, vers cet homme, vers ce brin d’espérance qu’il nous donne. Notre Pape François! Tous, séparés les uns des autres, et pourtant en communion comme jamais auparavant. Tous les frères, tous les hommes du monde, tous les enfants de Dieu. Tous, humbles et persévérants dans la même pensée. Si vous aviez une foi grande comme une graine de moutarde, nous a t-on dit il y a longtemps. Nous additionnons et multiplions maintenant toutes les minuscules graines de moutardes de notre vie, toutes nos petites prières silencieuses, tous nos désirs et nos intentions. Aide-nous Seigneur, le monde entier est enfin uni dans la prière . Exauce-nous Seigneur…

Ces jours-ci, combien de fois avons-nous entendu le mot isolement? Combien cela peut être lourd, insupportable pour certains… pour la famille, les amis, les proches, nos communautés religieuses. Notre vie est tissée de rencontres,  nous savons et nous rendons compte qu’une rencontre peut être mortelle pour nous ou pour l’autre, comme l’a dit un religieux ces jours-ci… et le printemps verdoie. La vie pousse. Même si notre vie, visiblement, semble s’être arrêtée. Les églises sont vides, ainsi que les lieux de prière, les rues et les places, tous ces lieux particuliers qui ont tant de valeur pour nous. C’est seulement maintenant que nous voyons combien cela nous manque.

Mais l’isolement a encore une autre face: plus nous sommes isolés, plus nous sommes proches de ceux que nous aimons, de ce qui est saint pour nous. Pour beaucoup ceci est peut-être l’unique occasion en ce temps de découvrir ce que signifie s’isoler, se retirer du monde, être seul. Nous avons tant parlé de « sortie du monde », de « solitude » , de « retraite». Nous avons fait des plans qui se sont écroulés avant d’avoir pris vie. Pourquoi ? Peut-être parce que nous n’avons pas quitté le monde, sincèrement et avec notre âme. Le laisser. S’isoler. Dans cet isolement, à genoux et devant La Croix, que nous soyons unis et ne fassionsqu’un avec le Seigneur. Et par Lui faisons un avec tout ceux que nous avons dans le cœur et dans l’âme, avec toutes ces choses que nous voudrions être plus humaines, avec tout ce que nous avons promis.

Souvenons-nous de La Verne et de Saint François, pendant des jours, au bord de la falaise, abandonné à ce désir de sentir une partie de la souffrance que Lui a vécu sur La Croix. Cette solitude, cette prière fervente, ces jours et nuits passés à genoux, l’amènentà une union avec Dieu, une union avec le monde entier, une union avec chaque frère et chaque soeur, ce qui lui donne l’attribut divin alter Christus. Notre fondateur s’unit tellement à la passion du Christ que, s’abandonnant totalement à Lui, il devient lui même  l’œuvre du Christ et non pas la sienne.

Autant cela peut sembler rude, et incompréhensibleà première vue, Jésus a été laissé en proie à l’isolement, à l’éloignement, à la solitude, à l’abandon et la mort. Et là  vient la vie, la vie nouvelle! Le Ressuscité ! Saint François a senti que l’enfant de Bethlehem – Greccio et le souffrant sur le Calvaire – La Verne était isolé, « séparé ». Jésus s’est tellement senti isolé et abandonné sur La Croix qu’il  s’écrie « Mon Dieu, mon Dieu, pourquoi m’as tu abandonné ?! » Lui, le Sauveur du monde, privé de tout contact, tenu  à distance sociale, cloué à la Croix!

Aujourd’hui encore beaucoup crient et se lamente de leur croix. Vous en connaissez certainement: seuls, effrayés, séparés de tous. Nous devons nous laisser inspirer par ces souffrants branchés au respirateur, eux qui sont dans une angoisse profonde, conscients qu’ils sont en train de mourrir, ils embrassent leur Père de toute leur âme en le priant de ne pas les abandonner. Pleins de peur, de leurs ultimes forces ils désirentembrasserspirituellement: mère, père, épouse, enfants, petite amie, petit ami, amis. Ils sont pour nous, chères frères, une occasion actuelle et sincère pour commencer un projet qui ressemblera à notre père François. Sa conversion a eut lieu lors de la rencontre avec un homme qui souffre, un homme abandonné, un homme plein d’angoisse, de peur, qui regarde la mort en face: le lépreux. Saint François avec ses frères allaient leur donner de la nourriture, ils les soignaient, les consolaient, étaient avec eux jusqu’au derniers moments de souffrance. Toute sa vie, il voulait reconnaître Jésus en eux car « J’étais malade et vous m’avez visité » (Mt 25, 36).

En ce temps de notre solitude en cet isolationnisme général, présentonsà Jesus la lutte qui commence et l’impossibilité d’avoir des contacts. Le journal diffuse la nouvelle d’un région européenne où un prêtre  âgé est arrivé aux soins intensifs avec une Bible en main. Il savait qu’il était gravement et mortellement malade. Il allait d’un mourant à l’autre, autant qu’il le pouvait, et leur lisait les versets de la Bible en les tenant par la main. Les médecins qui avaient déjà oublié leur baptême, première communion et sainte confirmation appréciaient beaucoup ce prêtre âgé malade. Et l’on dit que quand il est mort, ils ont pris son livre des livreset ont continué  à lire aux mourants, pour que la voix de l’espérance ne s’éteigne pas aux soins intensifs.

Car en ce temps d’horreur, la vertu théologale d’espérance rayonne d’une lumière particulière. Espérons que nos places vont revivre et que l’on entendra le claquement des chaussures sur les rues brûlantes  et que les rires se feront à nouveau entendre des coins de rues et des parcs. Et nos églises seront à nouveau pleines. Et avec enthousiasme et ardeur nous répondrons.. « et avec ton esprit ». Avec enthousiasme et ardeur nouspourrons serrer la main de la personne qui est à côté de nous et remercier le Seigneur d’être vivant et d’être là.

Avant sa passion, Jésus s’est retiré, seul, il laisse tout pour être avec le Père Celeste. Et si il y a un moment où il appelle son Père Abba-Papa, à part dans le Notre-Père, c’est bien au Gethsémani, au son du ruissellement du Cedron, Il transpire du sang. Pierre, Jacques et Jean dorment. Ils sont dans une sorte d’isolation.  Il les invite à prier et à veiller. Cet isolement du Gethsémani l’a fortifié pour tout ce qui a eut lieu ce vendredi-là.

Prions aussi Marie, l’Avocate et la Médiatrice de notre Ordre. Notre-Dame des douleurs, qui en larmes regardait son Fils éloigné de tous, qu’elle tourne son regard maternel vers ses enfants isolés qui souffrent. L’histoire est marquée par tant de mères d’attristés et en larmes qui, innocentes, suivent le chemin des traces ensanglantées de leurs enfants. A Zagreb en Croatie, où le monastère de notre province de Zagreb et son église se sont presque effondrés tôt le matin du quatrième  dimanche de carême  (22. 3. 2020.) , nous avons regardé cette scène inoubliable de mères qui sont sorties de l’hôpital de Zagreb en courant avec leurs nouveau-né  dans les bras. Tremblement de terre! En larmes et effrayées! Marie est toujours avec ceux qui souffrent, et particulièrement avec les mères. Unissons-nous à la Sainte-Vierge et avec elle rencontrons sur ce chemin de croix tous ceux qui souffrent sous le poids insupportable de leur croix. Jusqu’à  arriver en haut. Au Christ Sauveur. 

Le Christ de nos morts est aussi le Christ de nos résurrections ! Suivons les pas de Sa vie, de Sa passion, de Sa mort et de Sa résurrection:pas d’autres. Que le chant ‘‘Alleluia’’ de Pâques soit chanté avec beaucoup de lumière, dans sa force de la résurrection, parmi toutes les douleurs, misères et tragédies de notre monde!

Mes frères, à vous, nos familles franciscaines et tout ceux avec qui nous vivons, Joyeuses Pâques!

Fra Miljenko Šteko, président  de l’UFME

 

DEN FRANZISKANISCHEN PROVINZEN UND KUSTODEN OFM IN EUROPA - UFME

BOTSCHAFT DES VORSITZENDEN DER UFME ZU OSTERN 2020

 

Liebe Brüder Provinzminister und Kustoden,
liebe Franziskanerbrüder Europas,
Brüder und Schwestern,

unsere Union - UFME OFM spricht seit zwei Jahrzehnten über ihr Europa-Projekt. In unseren Provinzen und Kustodien in ganz Europa gibt es in jeder Hinsicht viele Unternehmungen. Und so war es bereits Jahrhunderte vor uns. In der Tat, von Beginn der Gnade an, seitdem das Evangelium zur forma vitae in der brüderlichen Sendung geworden ist. Erinnern wir uns an die franziskanische Vergangenheit Europas. Wie schnell sich Cis und Transmontania zu Lebzeiten unseres seraphischen Vaters zu angesehenen franziskanischen Gemeinschaften entwickelten und Freude und gegenseitige Ermutigung zeigten (vgl. PPr, 6). Ab dem frühen 13. Jahrhundert prägten die bedeutenden Franziskaner Europa mit ihrem Geist, ihrer Arbeit, ihrem Intellekt und ihren bewährten und reinen Worten zum Nutzen und Aufbau des Volkes (vgl. PPr, 9). Die Brüder erkannten sofort die außergewöhnliche Liebe von Franziskus zu den "geschriebenen göttlichen Worten", und aus dieser Liebe entstanden viele berühmte Universitäten in ganz Europa, benannt nach Namen wie Alexander Haleski, Bonaventura von Bagnoregi, Pietro di Giovanni Olivi, Duns Scot, William Ockham und so vielen anderen.

In unserer franziskanischen Tradition ist Theologie die Weisheit. Und es ist diese Weisheit, die uns dazu hilft, dass die Erfahrung der Gnade zur Kraft für das Leben und zur Wandlung der Welt wird, insbesondere in ihren Schwierigkeiten. Daher, wenn Europa vor seinem Lithostratos stand, als es an eine Stange gebunden und ausgepeitscht wurde, und auf so vielen Kreuzwegen und Kalvarienbergen standhaft war, da war auch immer der Minderbruder anwesend. Auf den Knien betete er für sein Europa. Die Franziskaner erlebten durch ihr Opfer Kataklysmen, gaben unzählige Leben und addierten die prophetische Zahl von einhundertvierundvierzigtausend, die ihre Kleider im Blut ihres Heilands weiß gewaschen hatten.

Haben wir aufgegeben?!Unsere Ideale?! Nur die Regel oder die Regel und das Leben?! Vielleicht haben wir uns gänzlich dem Gedanken überlassen, dass alles in der Geschichte irgendwann geboren wird und stirbt?! Ich weiß, dass viele von uns durch das Coronavirus schwer getroffen wurden: Unsere Gemeinschaften, Familien und Freunde. Es ist schwer. Wir haben Angst vor dem Unbekannten und Unsicheren, Angst vor Einsamkeit, Angst vor dem Tod, Angst vor uns selbst. Wir wissen nicht, wann wir unsere Lieben wiedersehen werden oder wann wir einem Bekannten, den wir seit langem nicht mehr gesehen haben, wieder die Hand geben können. Erinnern wir uns daran, was Franziskus im kleinen Vermächtnis von Siena an die Brüder des Ordens schrieb, aber damit auch an all die Brüder bis ans Ende der Welt. Er bietet uns heute noch seinen Segen an.

Die Geschichte unseres Charismas und der Segen von Franziskus lehren uns Folgendes: Wenn wir aufmerksam vor dem Tabernakel oder dem Kreuz des Herrn knien, werden wir sehen, dass in uns viel Kraft steckt. Denn es ist Sein Geschenk (vgl. 2 Tim 1,7). Mit dieser Kraft können wir uns nach jedem Sturz erheben und von vorn beginnen.

Vielleicht haben wir nie wie in dieser Zeit der Pandemie - zusammen mit der ganzen Welt - im Gebet vereint gestanden. Möge dies zu unserem wichtigsten Projekt und Wegweiser werden. Lasst uns vor dem Kreuz des Herrn knien, dem eucharistischen Sakrament Würde und Ehre geben, Ihn anbeten und ehren. Alt und jung. Jene die schlechter Gesundheit sind, und jene, die gesund sind.

Lenken wir all das zeitliche zum Geist des heiligen Gebets und der Frömmigkeit.

Es war Freitag und ein Mann betete allein auf dem Petersplatz, wo noch nie jemand in der Geschichte allein gewesen war. Die Augen der ganzen Welt waren auf ihn gerichtet. Hinter jeder beleuchteten Fensterscheibe waren die Umrisse der Familie, zusammen und eng beinander, die Augen und Gedanken auf diesen Platz gerichtet, auf diesen Mann, auf diesen Hoffnungsschimmer, den er uns gab. Unser Papst Franziskus! Alle voneinander getrennt und niemals in größerer Gemeinschaft. Alle Brüder, alle Menschen der Welt, alle Kinder Gottes. Alle demütig und ausdauernd mit den gleichen Gedanken. Wie das Senfkorn, wenn wir Glauben hätten, das wurde uns vor langer Zeit gesagt. Wir addieren und multiplizieren jetzt all unsere kleinen, lebensspendenden Senfkörner, all unsere stillen und kleinen Gebete und all unsere Wünsche und Bestrebungen. Hilf uns, Herr, - endlich betet die ganze Welt zusammen - Erhöre uns, Herr ...

Wie oft haben wir heutzutage das Wort Isolation gehört ...? Wie schwierig es für viele sein kann, unerträglich ... Familien, Freunde, Angehörige, unsere Odensgemeinschaften ... Unser Leben beinhaltet ständige Begegnungen, und wir wissen und sehen, dass eine solche für uns tödlich sein kann, und auch für den anderen, dies sagte in diesen Tagen ein Ordensmann ...

Der Frühling bricht an. Das Leben wächst - unabhängig davon, dass unser Leben stehengeblieben ist: Leere Kirchen, Gebetsorte, Straßen und Plätze, so viele besondere Orte, die uns sehr viel bedeuten. Erst jetzt sehen wir, wie sehr es uns fehlt.

Aber die Isolation zeigt uns noch etwas anderes auf: Je isolierter wir sind, desto näher sind wir denen, die wir lieben, dem, was uns heilig ist. Für viele von uns ist es derzeit möglicherweise die einzige Gelegenheit zu erfahren, was es bedeutet, allein zu sein, sich von der Welt zurückzuziehen, sich selbst zu isolieren. Das haben wir Franziskaner schon so oft erfahren: "das Verlassen der Welt", die "Einsamkeit", die "Verlassenheit". Wir haben Pläne gemacht und sie scheiterten noch bevor sie zum Leben erweckt wurden. Warum? Vielleicht auch deshalb, weil wir nicht ehrlich und mit ganzer Seele die Welt verlassen haben. Wir haben aber ihn verlassen. Wir haben uns isoliert. Aber in dieser Isolation, auf den Knien, vor dem Kreuz, haben wir uns mit dem Herrn verbunden und sind eins geworden mit ihm. Und durch ihn eins mit allen, die wir im Herzen und in der Seele haben, und das ist die wahre Nächstenliebe, die wir zu leben wünschen und die wir versprochen haben.

Denken wir nur an La Verna und den heiligen Franziskus - tagelang allein am Rande des Abgrunds, verlassen, mit dem trostlosen Wunsch, "einen Teil des Schmerzes zu fühlen, den Er am Kreuz hatte".  Seine Einsamkeit, dieses inbrünstige Gebet und dieses nächtliche Knien führten zu einer Vereinigung mit Gott, einer Vereinigung mit der ganzen Welt, einer Vereinigung mit jedem Bruder und jeder Schwester, das ihm das göttliche Attribut Alter Christus gibt. Unser Gründer war so mit dem Leiden Christi verbunden, dass er selbst, indem er sich vollständig Christus hingab, das Werk Christi wurde, nicht sein eigenes.

So hart es auch klingen mag und zunächst unverständlich, Jesus wurde der Isolation, Trennung, Einsamkeit, Verlassenheit und dem Tod überlassen. Und dort ist das Leben geschehen! Neues Leben. Der Auferstandene! Der heilige Franziskus spürte, dass das Kind von Bethlehem - Greccia und der Leidende auf Golgota – auf La Verna isoliert, "getrennt" war. Wie sehr fühlte sich Jesus isoliert und am Kreuz zurückgelassen, als Er sogar rief: „Mein Gott, mein Gott, warum hast Du mich verlassen ?!“ Er, der Heiland der Welt, ohne Kontakt, in sozialer Distanz, ans Kreuz genagelt!

Wie viele flehen und schreien heute von ihrem Kreuz herab. Sie kennen sie sicher auch: Abgeschieden, bestürzt, aller beraubt. Eine Inspiration sollten uns die Leidenden an den Beatmungsgeräten sein, die in tiefer Angst und im Bewusstsein, dass sie  sterben, ihren himmlischen Vater mit ihrer Seele umarmen und Ihn bitten, sie nicht zu verlassen. Voller Angst wollen sie ihre Mutter, ihren Vater, ihre Frau, ihr Kind, ihre Freundin und ihren Freund mit dem letzten Funken an Kraft im Geiste umarmen. Dies ist, liebe Brüder, eine echte und aktuelle Gelegenheit, ein Projekt zu bewegen, das unserem hl. Ordensvater Franziskus ähneln wird. Nun, seine Bekehrung kam von dieser Begegnung mit dem leidenden Mann, dem verlassenen Mann, einem Mann voller Angst, Bedrängnis, der dem Tod in die Augen schaute - einem Aussätzigen. Der hl. Franziskus ging mit seinen Brüdern zu ihren Siedlungen und brachte ihnen Essen, pflegte sie, sprach ein tröstendes Wort und war in den letzten Stunden ihrer Angst bei ihnen. Er wollte sich durch sie, mit Jesus identifizieren, denn "Ich war krank und ihr habt Mich besucht" (Mt 25,36).

In dieser Zeit bringe deine Einsamkeit, dein isoliert sein, die Unterdrückung und Unfähigkeit von Kontakten Jesus dar! Die Nachrichten haben übertragen, dass in einer unserer europäischen Provinzen ein alter Priester auf die Intensivstation kam - mit der Bibel in der Hand. Er wusste, dass er schwer krank, ja todkrank war. Er ging von einem Sterbenden zum anderen Sterbenden, so lange er konnte, und las Verse aus der Bibel vor, während er ihnen die Hand hielt. Die Ärzte, die bereits ihre eigene Taufe, Erstkommunion und Firmung vergessen hatten, liebten ihren kranken alten Geistlichen. Und sie sagten, als er starb, nahmen sie sein und unser Buch der Bücher und lasen weiter den Sterbenden vor, damit die Stimme der Hoffnung auf der Intensivstation nicht verstummt.

Denn in dieser Zeit der Grausamkeit leuchtet die theologische Tugend der Hoffnung durch besondere Lichtstrahlen. Hoffentlich kehrt das Leben auf unsere Plätze zurück, sodass die Schuhsohlen auf den heißen Straßen klackern und dass das Lachen wieder aus den Ecken und Parks ertönt. Und unsere Kirchen werden wieder voll sein. Und mit Begeisterung und Aufregung werden wir "... und mit deinem Geiste" antworten und der Person neben uns die Hand drücken und dem Herrn dafür danken, dass wir leben und hier sind.

Vor Seinem Leiden zog Jesus sich in Einsamkeit zurück, Er verließ alles, um mit dem himmlischen Vater sein zu können. Und wenn überhaupt, außer im Vater unser hat Er Seinen Vater „Abba Vater“ genannt? In Gethsemane, wo Er in dieser Nacht Blut schwitzte, entlang des Cedron-Baches. Petrus, Johannes und Jakobus schliefen. Sie waren in einer Art eigener Isolation. Er rief sie auf zu beten und zu wachen. Diese Isolation in Gethsemane stärkte Ihn für alles, was an diesem Freitag geschah.

Wir bitten auch Maria, die Ratgeberin und Fürsprecherin unseres Ordens, die Mutter der Schmerzen, die unter Tränen ihren von allen isolierten Sohn ansah. Möge sie ihren mütterlichen Blick so vielen ihrer isolierten Kinder zuwenden, die leiden. Die Geschichte dokumentiert so viele traurige und trübselige Mütter, die unschuldig dem Weg mit den blutigen Spuren ihrer Kinder folgen. In Zagreb, Kroatien, wo die Kathedrale und das Kloster unserer Provinz Zagreb fast zusammengebrochen ist, sahen wir am frühen Morgen des vierten Fastensonntags (22. März 2020) einen unvergesslichen Anblick von Müttern, die mit ihren neugeborenen Kindern im Arm aus dem Krankenhaus von Zagreb auf die Straße rannten. Erdbeben! Weinend und ängstlich! Maria ist immer mit jenen, die leiden, besonders mit den Müttern. Schließen wir uns der Heiligen Jungfrau an und begegnen wir mit ihr auf dem Kreuzweg all jenen, die unter ihren Kreuzen unerträglich leiden. Machen wir den Aufstieg zur Spitze. Christus dem Erlöser.

Der Christus unseres Sterbens ist auch der Christus unserer Auferstehung! ‚Folgen wir den Spuren Seines Lebens, Seines Leidens, Seines Todes und Seiner Auferstehung. Nicht irgendwelchen anderen. Möge der Ostergesang "Halleluja" mit viel Licht in Seiner Kraft der Auferstehung inmitten all des Schmerzes, Elends und der Tragödie unserer Welt geschehen!

Brüder, Euch, unseren Franziskanerfamilien und all jenen, mit denen wir Raum und Zeit teilen frohe Ostern!

P. Miljenko Šteko, Präsident der UFME

 

Do prowincjałów franciszkańskich i kustoszy OFM w Europie – UFME

ORĘDZIE PRZEWODNICZĄCEGO UFME NA WIELKANOC 2020

 

Drodzy bracia prowincjalni, ministrowie i kustosze,
drodzy bracia franciszkanie w Europie,
bracia i siostry.

Nasza Unia Braci Mniejszych Europy – UFME mówi o swoim projekcie Europa od dwudziestu lat. W naszych prowincjach i kustodiach w Europie istnieje wiele przedsięwzięć dotyczących wszelkich aspektów. A tak było również wiele stuleci przed nami. Istotnie tak było od samych pełnych łaski początków, od kiedy Ewangelia stała się dla nas forma vitae w braterskiej misji. Przypomnijmy sobie franciszkańską przeszłość Europy. Jak szybko rodziny przedalpejskie i zaalpejskie przekształciły się w szanowane wspólnoty franciszkańskie jeszcze za życia naszego Ojca Serafickiego, okazując radość i wzajemne wsparcie (por. Generalne Konstytucje Zakonu Braci Mniejszych, 6). Od początku XIII wieku wybitni franciszkanie naznaczali Europę swoim duchem, pracą, intelektem, swoimi wyważonymi i czystymi słowami, dla dobra i budowy ludu (por. Generalne Konstytucje Zakonu Braci Mniejszych, 9). Bracia natychmiast rozpoznali niezwykłą miłość Franciszka do „zapisanych Bożych słów” i z tej miłości narodziło się wiele znakomitych uniwersytetów w całej Europie, które wsławiły takie nazwiska jak Aleksander z Hales, Bonawentura z Bagnoregio, Piotr Jan Olivi, Jan Duns Szkot, William Ockham i wielu innych.

W naszej tradycji franciszkańskiej teologia jest mądrością. I właśnie ta mądrość pomaga nam uczynić doświadczenie łaski siłą do życia i przemiany świata, zwłaszcza gdy ma problemy. Dlatego kiedy Europa stała naróżnych Litostratos, gdy była przywiązana do słupa i biczowana, gdy przetrwała na tak wielu swoich drogach krzyżowych i kalwariach, zawsze był tam Brat Mniejszy. Klęczał na kolanach i modlił się za swoją Europę. Ponosząc ofiary franciszkanie przeżyli kataklizmy, niezliczona jest liczba tych, którzy oddali swoje życie wypełniając tę ​​proroczą liczbę sto czterdzieści cztery tysiące, oni wybielali swe szaty we krwi swego Zbawiciela.

Czy zrezygnowaliśmy? Co z ideałami? Tylko Reguła czy Reguła i życie?! Może się poddaliśmy i pomyśleliśmy, że wszystko co w historii się rodzi w pewnym momencie i umiera?! Wiem, że wielu z nas doświadczył koronawirus. Ucierpiały nasze wspólnoty, rodziny i przyjaciele. To trudne. Panuje strach przed nieznanym i niepewnym, strach przed samotnością, strach przed śmiercią, strach przed nami samymi. Nie wiemy kiedy znów zobaczymy naszych bliźnich, a nawet kiedy znów będziemy mogli beztrosko uścisnąć dłoń znajomemu, którego od dawna nie widzieliśmy. Pamiętajmy, że w Testamencie Sieneńskim Franciszek zwracał się do όwczesnychbraci zakonnych, ale także do braci, którzy przyjdą aż do końca świata. On również dziś oferuje nam swoje błogosławieństwo.

Historia naszego charyzmatu i błogosławieństwo Franciszka uczą nas tego: jeśli uklękniemy w skupieniu przed Tabernakulum lub Krzyżem Pańskim, zobaczymy, że jest w nas wiele siły. Jest to bowiem Jego dar (por. 2 Tym 1, 7). Dzięki tej sile możemy powstać po każdym upadku i zacząć od nowa.

Być może nigdy, jak w czasach tej pandemii, nie trwaliśmy tak zjednoczeni – razem z całym światem – w modlitwie. Niech to będzie nasz najważniejszy projekt i drogowskaz. Uklęknijmy przed krzyżem Pana, okażmy szacunek i cześć Najświętszemu Sakramentowi, oddajmy pokłon i módlmy się. Starzy i młodzi. Chorzy i zdrowi. Wszystko co doczesne nakierujmy na ducha świętej modlitwy i pobożności.

Był piątek i pewien człowiek modlił się sam na Placu Świętego Piotra, gdzie nikt w historii nigdy nie był sam. Oczy całego świata były w niego wpatrzone. Za każdym oświetlonym oknem można było dostrzec kontury rodzin, przytulonych ludzi, a ich oczy i myśli były skoncentrowane na tym placu, na tym człowieku, na tym promyku nadziei, który nam dawał. Nasz Papież Franciszek! Wszyscy oddzieleni od siebie a nigdy w większej wspólnocie. Wszyscy bracia, wszyscy ludzie na świecie, wszystkie dzieci Boże. Wszyscy pokorni i wytrwali skupieni na tej samej myśli. Gdybyście mieli wiarę jak ziarno gorczycy – powiedziano nam dawno temu. Teraz sumujemy i mnożymy wszystkie nasze drobne, życiowe ziarnka gorczycy, wszystkie nasze ciche i małe modlitwy oraz wszystkie nasze chęci i pragnienia. Pomóż nam, Panie, wreszcie cały świat modli się wspólnie. Wysłuchaj nas, Panie ...

Ile razy w tych dniach słyszeliśmy słowo izolacja ...? Jak trudne może to być dla wielu, nie do zniesienia ... dla rodzin, przyjaciół, bliźnich, naszych wspólnot zakonnych ... Nasze życie jest utkane ze spotkań, a my wiemy i zdajemy sobie sprawę, że takie spotkanie może być dziś śmiertelne dla nas i dla innych– powiedział w tych dniach jeden z zakonników ... A tymczasem przyszła wiosna. Życie się rozwija. Bez względu na to, że nasze jakby się zatrzymało. Puste kościoły, miejsca modlitwy, ulice i place, tyle szczególnych miejsc, które wiele dla nas znaczą. Dopiero teraz widzimy jak bardzo nam tego brakuje.

Ale izolacja ma jeszcze inny wymiar: im bardziej jesteśmy odizolowani, tym bliżej jesteśmy tych, których kochamy, tego, co jest dla nas święte. To może być jedyna okazja dla wielu z nas w tym czasie, by zrozumieć co to znaczy być samotnym, wycofać się ze świata, co to znaczy izolować się. Tyle razy mówiliśmy o „opuszczeniu świata”, „odosobnieniu”, „samotności”. Tworzyliśmy plany, które legły w gruzach, jeszcze zanim ożyły. Dlaczego?! Może dlatego, że nie porzuciliśmy świata uczciwie i całą duszą. Zostawiliśmy go. Odizolowaliśmy się. W tej izolacji na kolanach i przed krzyżem połączyliśmy się i staliśmy się jednym z Panem. I przez Niego jednym ze wszystkimi, których nosimy w sercu i duszy, zewszystkim, czego po ludzku pragniemy, co ślubowaliśmy.

Wspomnijmy tylko górę Alwerno i św. Franciszka – przez wiele dni sam na skraju otchłani, pozostawiony z niespełnionym pragnieniem, by poczuć „część tego bólu, którego On doświadczył na krzyżu”. Ta jego samotność, żarliwa modlitwa i klęczenie na kolanach w dzień i w nocy doprowadziły do ​​zjednoczenia z Bogiem, zjednoczenia z całym światem, zjednoczenia z każdym bratem i każdą siostrą, co daje mu ten boski atrybut alter Christus. Nasz założyciel był tak zjednoczony z męką Chrystusa, że ​​całkowicie podporządkowując się Chrystusowi stał się dziełem Chrystusa, a nie swoim.

Choć może to zabrzmieć ostro i początkowo niezrozumiale, Jezus był zdany na izolację, oddzielenie, samotność, opuszczenie i śmierć. I tam właśnie zrodziło się życie! Nowe życie. Zmartwychwstał! Św. Franciszek poczuł, że zarówno to ​​Dziecię z Betlejem (z Greccio) jak i ten Męczennik na Kalwarii (z góry Alwerno) byli odizolowani „oddzieleni”. Jak bardzo Jezus czuł się odizolowany i opuszczony na krzyżu, że nawet krzyknął: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?!” On, Zbawiciel świata, bez żadnego kontaktu, oddalony od ludzi, przybity do krzyża!

Ilu dziś płacze i krzyczy ze swoich krzyży. Na pewno wy również ich znacie. Osamotnieni, przestraszeni, pozbawieni wszystkiego. Natchnieniem powinni być dla nas właśnie ci cierpiący podłączeni do respiratorów, którzy w głębokiej rozpaczy i świadomi, że umierają, obejmują Ojca całą duszą, proszą Go, aby ich nie opuszczał. Pełni strachu pragną resztkami sił w duchu objąć swoją matkę, ojca, żonę, dziecko, dziewczynę, chłopaka, przyjaciela. Oni, szanowni bracia, dają nam dziś prawdziwą okazję, byśmy uruchomili projekt przypominający projekt naszego św. ojca Franciszka. Jego nawrócenie zrodziło się właśnie z tego spotkania z człowiekiem cierpiącym, człowiekiem opuszczonym, człowiekiem pełnym rozpaczy, strachu i patrzenia śmierci w oczy – z trędowatym. Św. Franciszek ze swoimi braćmi chodził do trędowatych i zanosił im jedzenie, karmił, pocieszał i przebywał z nimi w ostatnich godzinach ich męki.Chciał życiem trwać w utożsamianiu się z nimi niczym Jezus, bo „byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25, 36).

W tym czasie ofiaruj Jezusowi swoją samotność, całe odosobnienie, nadchodzące ograniczenia kontaktów. Prasa donosi, że w jednym z naszych europejskich regionów stary ksiądz przyszedł na oddział intensywnej terapii z Biblią w ręku. Wiedział, że jest ciężko chory, śmiertelnie chory. Chodził od jednego umierającego do drugiego, tak długo, jak tylko mógł i czytał im wersy z Biblii trzymając ich za rękę. Lekarze, którzy już zapomnieli o swoim chrzcie, pierwszej komunii i bierzmowaniupokochali swego chorego, starego księdza. Mówią, że kiedy umarł, zabrali jego i naszą Księgę nad księgami i nadal czytali umierającym, aby głos nadziei nie ucichł na oddziale intensywnej terapii.

Ponieważ w tych czasach grozy teologiczna cnota nadziei opromienia nas szczególnymi promieniami światłości. Mam nadzieję, że na nasze place wrόci życie. Że na gorących ulicach będzie słychać stukot butów, a śmiech znów będzie rozbrzmiewać po ulicach i parkach. I nasze kościoły znów będą pełne. Z entuzjazmem i podekscytowaniem będziemy odpowiadać „... i z duchem twoim” i podawać rękę osobie stojącej obok nas i dziękować Panu za to, że żyjemy i że tu jesteśmy.

Jezus przed swoją męką wybrał odosobnienie, porzucił wszystko, aby być z Ojcem Niebieskim. I jeśli gdziekolwiek oprόcz modlitwy Ojczenasz swojego Ojca nazwał Abba - Tatą to uczynił to właśnie w Getsemani pocąc się tej nocy krwawym potem wśród szumu potoku Cedron. Piotr, Jan i Jakub spali. Byli w jakiejś swojej izolacji. Wzywał ich do modlitwy i czuwania. Ta izolacja w Getsemani wzmocniła Go i przygotowała do wszystkiego, co wydarzyło się w ten piątek.

Prosimy również Maryję, Orędowniczkę i Wspomożycielkę naszego Zakonu,Matkę Bolesną, która ze łzami w oczach patrzyła na swojego Syna oddzielonego od wszystkich, niech zwrόci swoje macierzyńskie spojrzenie na tak wiele swoich odizolowanych, cierpiących dzieci. A historia odnotowuje tak wiele smutnych i zapłakanych matek podążających za krwawymi śladami swoich dzieci. W Zagrzebiu, w Chorwacji, gdzie centralny kościół i klasztor naszej zagrzebskiej prowincji prawie się zawalił, wczesnym rankiem czwartej niedzieli Wielkiego Postu (22 marca 2020 r.) obserwowaliśmy niezapomniany widok matek wybiegających ze szpitala na ulicę z noworodkami w ramionach. Trzęsienie ziemi! Zapłakane i przestraszone matki! Maryja jest zawsze z cierpiącymi, zwłaszcza z matkami. Dołączmy do Najświętszej Dziewicy i z Nią spotkajmy na drodze krzyżowej wszystkich, dla których cierpienie pod krzyżem jest nie do zniesienia.Wspinajmy się na szczyt. Do Chrystusa Zbawiciela.

Chrystus z naszego umierania jest także Chrystusem naszego zmartwychwstania! Podążajmy śladami Jego życia, męki, śmierci i zmartwychwstania. Nie innymi. Niech wielkanocny śpiew „Alleluja” przyniesie dużo światła, w mocy zmartwychwstania, pośród całego bólu, nędzy i tragedii naszego świata!

Bracia, życzę wesołych Świąt Wielkanocnychwam, naszym rodzinom franciszkańskim i wszystkim tym, z którymi dzielimy przestrzeń i czas!

o.Miljenko Šteko, przewodniczący UFME

 

 

Propovijedi

Duhovnost

POTVRĐENO PRAVILO FRANJEVAČKOG REDA

GENERALNE KONSTITUCIJE REDA MANJE BRAĆE

GENERALNI STATUTI REDA MANJE BRAĆE

Bazilije S. Pandžić, HERCEGOVAČKI FRANJEVCI – sedam stoljeća s narodom